Gisteravond heb ik inspiratie opgedaan rond het thema 'thuis', als gespreksleider voor De Stamtafel, voor Lifestyle Almere. Hier enkele jeugdherinneringen, gevangen in wat woorden:
Thuis
Een Sons dennenbos
Mijn trui en sjaal los
Zacht verend de voeten
De naalden en het mos
De geur van oude bladeren
Nattig en vol dorst
De belofte dat het straks
Een waterkoude winter wordt
Thuis
De merels fluitend
Lichtgroen, de eerste lentegeur
Spelende kinderstemmen
In de verte. En verder niets
De diepbruine koffie
Uit het blik het filterzakje in
Mijn vader die zijn krantje leest
Mijn bezige moeder. De melk die aanbrandt
Thuis
De katten op het konijnenhok
Zomers gebroederlijk naast elkaar
Mijn zus als astronaut
Mijn broer die een pc verbouwt
Mijn moeder roept: ‘Aan tafel’
En klingelt aan de bel
Rennend wie het eerste is
Lachend om wat pap vertelt
Thuis
De broodjes op de zondagmorgen
Het tafelkleed zo vlekkeloos
Eitjes, verse jus en croissants
Zo veilig, geborgen en zorgeloos
Zo zonnig
Helemaal
thuis
Linnie G.
Posts tonen met het label moeder. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moeder. Alle posts tonen
dinsdag 1 november 2011
zondag 30 oktober 2011
Afscheid
Afscheid
En als dan
De nacht
Daar is
Zo onheilspellend
Zacht
Jou komt halen
Zwevend dromend
Levenslust voorbij
De nacht
Zij tilt je op
Ze neemt je mee
Rustend op een bed
Groenig vers van vree
Dit afscheid
Je gelaat
Je sprankelende lach
Iets wat mijn ziel
Nooit meer verlaat
Voor Rosanna
LinnieG.
En als dan
De nacht
Daar is
Zo onheilspellend
Zacht
Jou komt halen
Zwevend dromend
Levenslust voorbij
De nacht
Zij tilt je op
Ze neemt je mee
Rustend op een bed
Groenig vers van vree
Dit afscheid
Je gelaat
Je sprankelende lach
Iets wat mijn ziel
Nooit meer verlaat
Voor Rosanna
LinnieG.
Labels:
afscheid,
de dood,
levenslust,
moeder,
nacht
dinsdag 15 maart 2011
Voor R.
Elke avond voor het slapen gaan
Kijk ik even naar de maan
En hoe het schijnsel
je gezicht belicht
(je slaapt als een roos)
Het valt me op hoe
Je het leven aanbidt
Overdag je schaterlach
Je sprankelende ogen
Je ondeugende streken
Nu ben je zo stil
En sta ik stil
Je slaapt zo rustig
Mijn wens voor jou
Leef je leven
precies
als in je mooiste dromen
Zodat je mij trots vertellen kan:
'Dit is mijn leven, mam'
Kijk ik even naar de maan
En hoe het schijnsel
je gezicht belicht
(je slaapt als een roos)
Het valt me op hoe
Je het leven aanbidt
Overdag je schaterlach
Je sprankelende ogen
Je ondeugende streken
Nu ben je zo stil
En sta ik stil
Je slaapt zo rustig
Mijn wens voor jou
Leef je leven
precies
als in je mooiste dromen
Zodat je mij trots vertellen kan:
'Dit is mijn leven, mam'
Labels:
dochter,
gedicht,
moeder,
opgroeien,
schaterlach
Abonneren op:
Posts (Atom)
