Transitie

Moeder en dochter
Dochter en moeder

En altijd voor altijd
verbonden, gekoppeld

Mijn kleine meid
Mijn grote trots

Je slaapt zo lief

Elke verandering
Ik volg je op de voet
Je betreedt de paden
Die ik zorgelijk behoed
(Voor altijd moeder)

Lieve kleine
Groter en groter

Jouw transitie
Is de mijne

Hoe synchroon
lopen onze tijden

Stapeltjes schuldgevoel

Stapeltjes schuldgevoel. Zo noem ik ze, de kranten, de foldertjes en de bladen van afgelopen week die ik graag had willen lezen, maar waar ik niet aan toegekomen ben.
En o, wat had ik ze graag willen spellen. Maar ik had geen tijd. Of beter: maakte er geen tijd voor.

Ook dit weekend weet ik zeker dat mijn vingers de bladzijden niet van elkaar zullen scheiden. Al die redacteuren die zo hard hebben gebuffeld, woorden wogen en wikkend over welke zinsnede te schrappen, welke te laten staan, of die zinsvolgorde dan toch te verbeteren. Mijn ogen zullen al die overwegingen missen, omdat ik er simpelweg geen tijd voor vrijmaak vandaag.

Toen ik de halve meter aan letter-en cijfercombinaties in de ondergrondse papierdump mieterde, zuchtte ik. 'Sorry medeschrijvers. Volgende week beter.' En mijn smoes prevelend: "Vandaag lees ik een goed boek, van een echte schrijfster."
Dag stapeltjes schuldgevoel. Wees maar aardig voor het milieu.
Dan beloof ook ik: beterschap.

Vrije geesten

Bevlogen - aarzelend,
Veranderend - behoudend,
Wat jij ook doet,
Waar jij ook naar verlangt,
In je hart, weet: ik doe het GOED
Ook al hoor je soms geen weerklank

Blijf je-zelf trouw
Volg je eigen pad
Je eigen weg kent vele medestanders
Die maar al te graag
Een eindje met je oplopen

(Weet: vrije geesten gaan hun eigen weg
En ontmoeten elkaar onderweg, naar hun doel)





Dit gedicht schreef ik in december 2010 voor Bastiaan Gietema,
omdat ik zijn aarzelingen en bespiegelingen herkende.

Het paard

Mijn dochter van bijna 4 jaar wil niets weten van de Sint.
En ook niet van zwarte piet. Hoe lollig die ook kan zijn. Al valt-ie in het water om een glimlach te ontlokken aan haar gezicht.
Nee, zij wil de goedheiligman en zijn gevolg het liefst op een veilige afstand houden.
Dus een in real life ontmoeting? Niet aan haar besteed.

Ook het schoentje zetten is een heikel punt. Na flink wat overtuigingskracht ertegen aan gegooid te hebben - "Nee, zwarte piet komt echt niet binnen, die gooit het pakje door de brievenbus" - en - "Nee, Sint blijft gewoon buiten staan, die kan toch niet met paard en al door de voordeur om iets in je laarsje te stoppen", heeft ze vanavond dan toch een wortel voor de schimmel in haar schoen gedaan.

Inmiddels heb ik de wortel weer in de groentenla teruggestopt. Heel verstandig.
En heel anders dan vorig jaar.
Toen haalde ik het in mijn hoofd om er een stuk uit te bijten, naast haar schoentje te leggen, met wat gras. Om de volgende ochtend met een enthousiast gilletje tegen haar te zeggen: "Hé kijk, het paard van Sinterklaas is geweest! Ik denk dat-ie teveel worteltjes gegeten heeft vannacht, want zie, niet alles is op..."

Doorbraak

Mistig schimmig
druppels vol vocht
verzameld in het gras

ik fiets naar mijn werk
langs bedrijven
waar voorheen bedrijvigheid was

langs riet
fluisterend
problemen
wegwuivend

mijn zesde zintuig
opent zich
ziet en verschiet
van alle opgehouden hoop
om enorme kantoorpanden
omhoog te houden
als een glimlach
geforceerd

regen langs mijn wangen
wind blaast wanhoop weg

grauw en grijs
t is nog even wachten

op de doorbraak

van de zon

Zie je me? Ik besta

Als je deze dagen nog niet op FaceBook, LinkedIn, Twitter zit, ben je een loser.
Tenminste, als ik tweeps van Twitter en andere aanhangers van FB en LI mag geloven. En voor leeftijdgenoten is het not done om nog op Hyves te zitten, dat niveau moet je toch al ontgroeid zijn. Die boodschap bleek overigens afgelopen week ook bij Mark Rutte door te dringen.

Het lijkt erop dat iedereen, inclusief ikzelf, geïnfecteerd is met het zichtbaarheidsvirus. Als je maar aan je personal branding werkt, en zorgt dat je overal te volgen bent. "Zie je me? Ik besta." Of, zoals ik afgelopen week al meldde: "Ik twitter, dus ik besta."
Ik vind het wel leuk, al die Social Media -mogelijkheden, maar ik heb één ding met mezelf afgesproken. Vind ik het niet meer leuk, of gaat het ten koste van mijn real life sociale leven, dan is de keuze snel gemaakt.
Hé, mijn dochter roept me.
Allemaal een fijn weekend.
En tot tweets, links, FB-s, mails.
Of beter nog: tot ziens!

Spagaat

Het belooft wat, dat nieuwe kabinet. Met gedoogsteun.
Flink snijden. Stevig bezuinigen.
Als ik de kersverse plannen mag geloven, wordt het lastig, voor een heleboel mensen. Neem de kinderopvang. In mijn vriendenclubje en in mijn familie nu al veel besproken.
Mijn broer is van de weersomstuit de kinderen nog maar even een dag extra weg gaan zetten. Of het uit ballorigheid is, weet ik niet. Hij sneerde daarna: "Nu kan het nog, straks wordt het te duur."
Ik vraag me af hoe het financiële plaatje er straks uitziet voor ons gezinnetje.
Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet: dat wij een bankrekening hebben, geeft al aan dat we bij de elite horen, wereldwijd gezien.

Maar hoe zijn alle bezuinigingen straks te rijmen met:
1. stimuleer nog meer vrouwen de arbeidsmarkt te betreden
2. zorg dat meer (hoogopgeleide) vrouwen op hogere posities komen (in het bedrijfsleven)
3. zorg dat vrouwen meer kinderen baren (liefst meer dan twee).

Deze drie punten vindt 'de politiek' belangrijk, maar ik vraag me af in welke volgorde. En hoe ze met elkaar te combineren zijn.

Los van het feit dat vrouwen geneigd zijn om alles op alle gebieden goed, nee wat schrijf ik, perfect te willen regelen. Thuis, op het werk, en in de 'vrije tijd'. Ook zo'n utopie. Dat gaat niet. Ik spreek uit eigen ervaring (en ja, ik ben ook zo'n controlefreak).

Maar met de bezuinigingen in aantocht, en de Sint nog lang niet, vrees ik dat veel anderhalf-verdieners drastische maatregelen moeten nemen. Want snijden in de kinderopvang, dat lijkt mij killing genoeg voor al die vrouwen die al die ballen thuis, op het werk en oja, in hun sociale leven hoog ('moeten') houden.

Vrouwen 'en masse' in een spagaat?